اين كميته براي استفاده مداوم يا دوره اي مواد شيميايي كه براي فرد وجامعه مضر نبوده و نيز حالت ايجاد شده توسط آن خصوصيات بالا نداشته باشد واژه عادت داروئي را درنظر گرفت . ولي به مرور زمان مشخص گرديد كه تعاريف خصوصا براي عادت داروئي نارسا هستند و به همين دليل در سال 1957 ميلادي تعارف توسط كارشناسان سازمان جهاني بهداشت مجددا به اين صورت تصحيح گرديد كه وابستگي رواني به يك دارو " بدون پديده محروميت " را عادت وابستگي رواني وجسمي "همراه با پديده محروميت " را اعتياد ناميده اند . اما تعاريف فوق نيز با شروع مصرف داروهاي از قبيل ال اس دي و آمفتامين براي گروهي موجب افزايش فعاليتهاي روزانه مي گشت و براي گروهي حمله جنون ايجاد مي كرد به همبن جهت در سال 1964 كميته مزبور اصطلاح وابستگي داروئي را Drug Dependence براي هر دو حالت فوق انتخاب كرد و چنين استدلال نمود كه يك بيمار ممكن است نسبت به داروي خاصي وابستگي رواني پيدا كند ، در حالي كه بيمار ديگر نسبت به همين دارو ، علاوه بر وابستگي رواني از لحاظ جسماني نيز وابسته شود . كميته مزبور وابستگي داروئي را حالتي ناشي از استعمال مكرر يك دارو به طور دوره اي يا مداوم مي داند ، كه خصوصيات آن بسته به ماده مورد استفاده متغير است و به همين دليل ذكر شده است كه نام شيميايي مورد بحث در جو عبارت " وابستگي داروئي " قيد گردد . به هر حال با توجه به اينكه در كشور ما واژه اعتياد از همه جهت قابل درك عموم مي باشد در اين سايت ازكلمه اعتياد بيشتر استفاده شده است . با توجه به تعاريف فوق در رابطه با اعتياد مشخصا در چند مقوله با يكديگر شريكند و آن اينكه ؛ 1- وابستگي شديد وجود دارد . 2- وابستگي جسمي و رواني است . 3- قطع اين وابستگي مشكلاتي را به همراه دارد .